اين سياره در مدار ستاره كم فروغي به نام "Gliese 581" كه فقط 20 سال و شش ماه نوري از زمين فاصله دارد در صورت فلكي "ميزان" (Libra) كشف شده است.

دانشمندان اين كشف را با كمك تلسكوپ 6/3 متري "اسو" (رصدخانه جنوبي اروپايي) انجام داده اند.

آنها مي گويند دماي ملايم سطح سياره بدان معني است كه هرگونه آبي در آن احتمالا در حالت مايع وجود دارد و اين موضوع شانس وجود حيات در آن را افزايش مي دهد.

استفان اودري از رصدخانه ژنو كه نويسنده اصلي مقاله اي علمي در اين باره است مي گويد: "ما تخمين زده ايم كه ميانگين دماي اين 'ابرزمين' چيزي ميان صفر و 40 درجه سانتيگراد باشد، و بنابراين آب در آن در حالت مايع خواهد بود."

"به علاوه، شعاع آن تنها بايد يك و نيم برابر شعاع زمين باشد، و مدل ها پيش بيني مي كند كه اين كره يا سنگي است - مثل زمين - يا پوشيده از اقيانوس ها."

خاوير دلفوسه، از اعضاي تيم محققان دانشگاه گرنوبل، افزود: "همانطور كه مي دانيم آب براي وجود حيات اهميت اساسي دارد."

به اعتقاد وي اين سياره ممكن است به هدف خيلي مهمي براي ماموريت هاي آينده فضايي جهت يافتن زندگي فرازميني بدل شود.

در اينگونه ماموريت ها تلسكوپ هايي در فضا قرار داده خواهد شد كه مي توانند "نشانه هاي" نوري گوياي وجود فرآيندهاي بيولوژيكي را رديابي كنند.

اين رصدخانه هاي فضايي در پي رديابي آثار گازهاي جوي مانند متان و حتي نشانگرهاي كلوروفيل، رنگدانه هاي گياهان زميني كه نقشي حياتي در فتوسنتر بازي مي كنند، برخواهند آمد.

رديابي 'غيرمستقيم'

اين سياره خارجي كوچكترين سياره يافت شده تا به امروز است و ظرف تنها 13 روز يك دور كامل حول ستاره مركزي مي گردد.

در اصطلاح منجمان به سياراتي كه حول ساير ستاره ها غير از خورشيد مي گردند سياره خارجي گفته مي شود.

فاصله اين سياره از ستاره مركزي چهارده بار كمتر از فاصله زمين از خورشيد است.

با اين حال با توجه به اينكه اين ستاره مركزي كوچكتر و سردتر - و در نتيجه كم فروغ تر - از خورشيد است، سياره مورد نظر در "ناحيه قابل سكونت" اطراف آن، يعني ناحيه اي كه آب مي تواند در آن به صورت مايع باشد قرار دارد.

	گليسه 581 خيلي كم فروغ تر و خنك تر از خورشيد است

منظومه گليس 581 توسط رصدخانه جنوبي اروپايي (European Southern Observatory) در لا سيلا واقع در كوير آتاكاما شناسايي شد.

پژوهشگران براي اين اكتشاف، از يك ابزار بسيار حساس كه مي تواند تغييرات بي نهايت كوچك در شتاب يك ستاره هنگام كشيده شدن توسط نيروي گرانش سياره اي در آن اطراف را اندازه گيري كند استفاده كردند.

منجمان هنوز مجبور به توسل به اين شيوه ها هستند زيرا تلسكوپ هاي فعلي قادر به عكس گرفتن از اجرام آسماني خيلي دوردست و كم فروغ مانند سيارات خارجي نيستند، به ويژه اگر در نزديكي ستاره اي درخشان قرار داشته باشند.

تاكنون وجود سه سياره در منظومه گليس 581 استنباط شده است. به غير از "اَبَر زمين" دو سياره ديگر يكي 15 برابر زمين و ديگري 8 برابر زمين در اين منظومه وجود دارد.

كشف تازه باعث هيجان زيادي ميان دانشمندان شده است.

از ميان 200 سياره خارجي كه تاكنون كشف شده، شمار بسيار زيادي از آنها غول هاي گازي از نوع مشتري هستند كه دماي آنها به علت نزديكي به خورشيدهاي داغ، بسيار بالاست.

اليسون بويل، مسئول بخش نجوم در موزه علوم لندن در مورد اين اكتشاف گفت: "از همه سياراتي كه تاكنون در اطراف ساير ستاره ها پيدا كرده ايم، اين يكي طوري به نظر مي رسد كه گويي حاوي مخلفات لازم براي حيات باشد."

"فاصله اش از ما 20 سال نوري است يعني به اين زودي ها به آن پا نخواهيم گذاشت و بايد منتظر انوع تازه فناوري هاي رانشي كه مي تواند در آينده تغيير كند باشيم. و واضح است كه تلسكوپ هاي قدرتمندي را بر آن متمركز خواهيم كرد تا ببينيم چه مي توانيم رؤيت كنيم."

"اينكه آيا جاي ديگري (غير از زمين) زندگي وجود دارد يا نه سوالي اساسي است كه همه ما مي پرسيم."

 مخفف واژه Diode Light Emitted و به معنای دیود ساطع کننده نوراست.دیودهای ساطع‌کننده نور در واقع جزو خانواده‌ دیودها هستند که دیودها نیز زیر گروه نیمه هادی‌ها به شمار می‌آیند.خاصیتی که LEDها را از سایر نیمه‌‌هادی‌ها متمایز می‌کند این است که با گذرجریان از آنها مقداری انرژی به صورت نور ازآنها ساطع می‌شود.

هتل”برجهای گنبدی” در شبه جزیره ماکائو در جنوب دریای  چین

 

استخر هتل برج العرب در دوبی

 

 

هسته ی هیدروژن (1H) ساده ترین اتم در طبیعت، تنها از یک پروتون ساخته شده است. در حالی که هسته ی هلیوم (4He)، عنصر بعدی در جدول تناوبی، از دو پروتون و دو نوترون تشکیل یافته است. احتمالا شما در میان درس هایتان خوانده اید که «بارهای همانند همدیگر را دفع می کنند»، همین اتفاق بین پروتون ها می افتد. این نیروی دافعه زمانی که پروتونها به هم نزدیک باشند بسیار زیاد می شود. برای ایجاد واکنشهای هسته ای، پروتونها و نوترونها باید خیلی به هم نزدیک شوند. چرا که تنها در فواصل بسیار کم است که نیرویی به نام نیروی جاذبه ی هسته ای عمل می کند. این نیرو قوی ترین نیرو در طبیعت است، چرا که پروتونها را با وجود نیروی دافعه ی قوی ای که بین آنهاست، کنار هم نگه می دارد.

نگاهی به جدول تناوبی نشان می دهد که وزن اتمی (جرمی که بر اساس یک دوازدهم جرم کربن دوازده محاسبه می شود.) هیدروژن 008ر1 است، در حالی که وزن اتمی هلیوم 003ر4 می باشد. نکته ی جالب این است که جرم هلیوم کمتر از مجموع جرم چهار هسته ی هیدروژنی است که در مرکزش قرار دارد! جرم چهار پروتون برابر است با (032ر4 = 4× 008ر1 ) در حالی که جرم هسته ی هلیوم (که از چهار تا هسته ی هیدروژن ساخته شده) 029ر0 کمتر است. این مقدار جرم به انرژی تبدیل شده است. پس اگر بتوان 4 اتم هیدروژن را به یک اتم هلیوم تبدیل کرد، بر اساس فرمول اینشتین، انرژی بدست خواهد آمد. این واکنش واقعا امکان پذیر است و در واقع اساس زنجیره ی واکنشهای همجوشی گرماهسته ای که در مرکز ستارگان رخ می دهد، همین می باشد. تنها در دماهای بسیار بالا است که انرژی و سرعت کافی به پروتونها داده می شود که بتوانند بر نیروی دافعه ی الکتریکی بین خودشان غلبه کنند و آنقدر به هم نزدیک بشوند که واکنش هسته ای بین آنها روی دهد. پس شرط لازم برای این چنین واکنشهایی وجود دمای بسیار بالاست.، و این همان شرایطی است که در مرکز خورشید مهیا است. دما در آنجا 15 میلیون درجه ی سانتی گراد است. این شرایط توسط فشار بسیار زیادی ایجاد شده است، که بخاطر جرم عظیم خورشید و سنگینی بینهایت زیاد آن، در مرکز خورشید بوجود آمده است. جرم خورشید 330000 برابر جرم زمین است، پس ببینید که چه وزن زیادی روی مرکز خورشید سوار است و فشار وارد می کند، و همانطور که می دانید بالا رفتن فشار، دما را افزایش می دهد. در این دمای بسیار بالا، ماده مانند گازی رفتار می کند که چگالیش 20 برابر چگالی آهن باشد! اگر جرم خورشید 10 برابر کمتر بود، آنگاه دمای مرکز خورشید برای ایجاد واکنش های هسته ای کافی نبود. در نتیجه ما هم اینجا نبودیم که درباره ی جرم خورشید صحبت کنیم، چون حیاتی روی زمین نمی توانست شکل بگیرد! پس چون ستارگانی که جرمشان کمتر از یک دهم جرم خورشید باشد، نمی توانند واکنش همجوشی هسته ای هیدروژنی ایجاد بکنند و دیگر نمی توان به آنها ستاره گفت.

 

تاریخچه

دیراک فیزیکدان معروف در 1928 چنین استنباط کرد که همه مواد می‌توانند در دو حالت وجود داشته باشند. وی در آغاز نظریه خود را در مورد الکترون بیان کرد و اظهار داشت که باید ذراتی به نام ضد الکترون هم وجود داشته با شد. این گفته تحقق یافت و فیزیکدان آمریکایی کارل اندرسون در 1932 ضد الکترون و یا پوزیترون را کشف کرد. پس از اکتشاف دیراک و اندرسون ، سرانجام در اکتبر 1955 اییلوگسلر ، فیزیکدان اهل ایتالیا توانست در شتاب دهنده بیوترون در آزمایشگاهی در کالیفورنیا پاد پروتون و یک سال بعد 1956 پاد نوترون را آشکار کند. اما دانشمندان پارا فراتر گذاشته و در پی ساخت پاد اتم و پاد مولکول برآمدند.

مکانیزم

اینکه اصلا پاد ذرات چیستند، چه خواصی دارند و در قیاس با همتای ماده‌ای خود چگونه رفتار می‌کنند، مدتی فیزیکدان را به خود مشغول کرد؟ ابتدا این تصور وجود داشت که پاد ماده در واقع تصویری از ماده در آینه است. این بدان مناست که پاذرات ، باید باری مخالف و هم اندازه و جرمی قرینه جرم تصویری خود در دنیای ماده داشته باشند. بحث بار الکتریکی کاملا پذیرفته شده بود. اما جرم منفی بسیار دشوار می‌نماید. ویژگی دیگر پاد ذرات ، ویژگی نابودی در صورت برخورد و تماس با پاد ماده خود است. در این انهدام مشترک هر دو نابود می‌شوند، و به مقدار قابل توجهی انرژی که بیشتر به صورت پرتوهای گاما ظاهر می‌شود، در می‌آیند. البته اگر این انرژی به اندازه کافی زیاد باشد، می‌تواند به جفت ماده و پاد ماده دیگری نیز تبدیل شود که این تصویر خوبی از تبدیل ماده و انرژی به یکدیگر و بیان فرمول معروف انیشتن است.

پاد ذرات از برخورد شدید ذرات دیگر بوجود می‌آیند. این وظیفه به عهده شتابدهنده‌ها است. در توضیح اینکه چرا ما بیشتر ماده را می‌بینیم تا ضد ماده ، در تاریخ کیهان آمده است. در مرحله دوم از هشت مرحله یا مقطع تاریخ کیهان آمده است که اولین سنگ بناهای ماده (مثلا کوارک و الکترون و پاد ذرات آنها) از برخورد پرتوها ، با یکدیگر بوجود می‌آیند. قسمتی از این سنگ بناها دوباره با یکدیگر برخورد می‌کنند و به صورت تشعشع فرو می‌پاشند. در لحظه‌های بسیار بسیار اولیه ، ذرات فوق سنگین نیز می‌توانسته‌اند بوجود آمده باشند. این ذرات دارای این ویژگی هستند که هنگام فروپاشی ، ماده بیشتری نسبت ضد ماده (مثلا کوارکهای بیشتری نسبت به آنتی کوارکها) ایجاد کنند. ذراتی که فقط در میان اولین اجزای بسیار کوچک ثانیه‌ها وجود داشتند، برای ما میراث مهمی به جا گذاردند که عبارت از فزونی ماده در برابر ضد ماده بود.

آزمایش ساده

برای تصور جسم منفی ، ماهی باهوشی را تصور کنید که به سطح آب می‌آید و به قعر آن نمی‌رود. همچنین فرض کنید حباب‌هایی از داخل بطری که در کف اقیانوس قرار دارد به سمت بالا حرکت می‌کنند. ماهی باهوش با مشاهده حباب‌ها شدیدا علاقمند خواهند شد به آن جرمی منفی نسبت دهد. زیرا در خلاف جهت نیروی وارد از سوی جاذبه زمین حرکت می‌کنند. با این تصورات ، فیزیکدانان وجود چنین حالتی را برای پاد ماده غیر تحمل می‌دانند.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

آینده پاد ماده

نویسندگان داستان غیر علمی ، تخیلی بر این باورند که می‌توان با استفاده از ماده و پاد ماده ، فضاپیماهایی را به جلو راند. یک فضاپیمای مجهز به موتور ماده - پاد ماده در کسری از مدت زمان که امروزه یک فضاپیمای مجهز به موتور هیدروژن مایع لازم دارد تا به ستارگان همسایه خورشید برسد، ما را به آن سوی مرزهای منظومه شمسی (خورشیدی) خواهد برد. سرعت این چنین فضاپیمایی در مقایسه با سرعت شاتلهای فضاهای کنونی هم ، چون سرعت یک یوزپلنگ در مقابل لاک پشت است. این فضاپیما می‌تواند سفر یازده ماهه جستجوگر سیاره بهرام را یک ماهه به انجام رساند. دیگر توانایی پاد ماده در ایجاد سرعتهای بسیار بالا و نزدیک به سرعت نور است. اما این بار به جای سفر در کیهان ، سفر در زمان مورد نظر است. این تصور جدید از زمان ، به ما می‌آموزد که می‌توان با سرعت گرفتن ، نقطه خاصی از فضا- زمان را کمتر منتظر گذاشت و این همان جایی است که پاد ماده به کمک ما می‌شتابد.

محل یافت پادماده

پادماده به طور طبیعی در زمین یافت نمی‌شود، به غیر از خیلی به ندرت و با عمر بسیار کوتاهی که از نتیجه تباهی هسته‌ای و پرتوهای کیهانی به وجود می‌آیند. زیرا پادماده‌هایی که در زمین و خارج از آزمایشگاه‌های خاصی موجود می‌باشند با برخورد با مواد معمولی، نابود می‌شوند. پادذره‌ها و بعضی از پادماده‌های پایدار (مانند ضدهیدروژن)، می‌توانند به مقدار بسیار اندکی تولید شوند، ولی متاسفانه نه به اندازه‌ای که تمام خواص فیزیک-نظری آنها را مورد آزمایش بتوان قرار داد.

طول عمر پادماده

عمر کوتاه پادماده‌ها به این علت است که با برخورد آنها با ماده‌هایی که در اطراف ما وجود دارند، نابود می‌شوند که با این نابودی، انرژی به اندازه E=mc² آزاد می‌شود. در اینجا m، مجموع جرم ماده و جرم ضد ماده نابود شده با همدیگر است. این آزادی انرژی بیشتر به صورت امواج الکترومغناطیسی و پرتو گاما صورت می‌پذیرد. نسبت به فرآیندهای دیگر با مقدار ماده برابر، این فرآیند بیشتر از همه آنها (فرآیندهای شیمیایی یا هسته‌ای) انرژی تولید می‌کند و می‌تواند از لحاض اقتصادی نیز با صرفه باشد، البته اگر انسان دسترسی راحتتری به یک منبع از ضدماده‌ها و ضدذرات را می‌داشت. که بر طبق تخمین‌های امروزی، چنین ذخیره‌ای تا شعاع چندین میلیارد سال نوری از زمین موجود نمی‌باشد.

هزینه

با بهای تخمینی ۲۵ میلیارد دلار برای هر گرم پوزیترون و ۶۲٫۵ تریلیون دلار برای هر گرم پادهیدروژن، گفته می‌شود که پادماده پرهزینه ترین مادهٔ موجود می‌باشد.

بسیاری از سفینه ها در داستان های علمی- تخیلی از ضد ماده به عنوان سوخت استفاده می كردند. زیرا ضد ماده قوی ترین سوخت شناخته شده در طبیعت است. در حالی كه برای سفر از زمین به مریخ چند تن سوخت شیمیایی لازم است، تنها چند میلی گرم از ضد ماده می تواند ما را به مقصد برساند. اما در واقعیت این سوخت معایبی نیز داردبعضی از فعل و انفعالات ضد ماده مقادیر زیادی پرتو گاما ایجاد می كند. این پرتوها در ماده نفوذ كرده و مولكول های سلول های زنده بدن انسان را از هم می پاشند. در نتیجه وجود این پرتوها در محیط بسیار مضر است. پرتوهای پرانرژی گاما همچنین می توانند اتم های مواد سازنده موتور سفینه را بشكافند. مؤسسه مفاهیم پیشرفته ناسا (Nasa Institue For Advanced Concepts)با سرمایه گذاری بر روی تحقیقی جدید، در حال تلاش برای ساخت نوعی سفینه با سوخت ضد ماده است كه پرتوهای گاما با انرژی بسیار كم تولید كرده و ضرری برای انسان نداشته باشد.
با آن كه ضد ماده از نظر ظاهر كاملاً شبیه به ماده است، بسیاری از خواص مهم آن با ماده تفاوت دارد. برای مثال، الكترون ها در ماده بار منفی دارند. اما در پاد ماده این ذرات درست بر عكس ماده بوده و بار مثبت دارند. به همین دلیل دانشمندان این ذرات را پوزیترون (Positron) می نامند. هنگامی كه ماده و ضد ماده با یكدیگر برخورد كنند، هر دو تبدیل به انرژی می شوند. این تبدیل كامل به انرژی، منشا قدرت بسیار زیاد ضد ماده است. این نوع تبدیل به انرژی در طبیعت بی نظیر است. حتی در واكنش های هسته ای كه در بمب های اتمی اتفاق می افتند، تنها سه درصد ماده تبدیل به انرژی می شود. در طرح های گذشته از سفینه هایی با سوخت ضد ماده، برای تولید انرژی از پاد پروتون ها (ذراتی مانند پروتون با بار منفی كه در هسته اتم های ضد ماده قرار دارند) استفاده می شد كه این ذرات، پرتوهای گاما با انرژی بسیار زیاد تولید می كردند. اما در طرح جدید، با استفاده از تبدیل پوزیترون ها به انرژی، پرتوهای گاما با انرژی معادل ۴۰۰ برابر كمتر از حالت قبل ایجاد می شوند.
این تحقیق، مطالعه اولیه ای برای آزمایش عملی بودن این طرح است. اگر این طرح عملی باشد و بودجه لازم برای تكمیل پروژه در دست باشد، سفینه ای با سوخت پوزیترون در عملیات سفر انسان به مریخ بر دیگر سفینه ها ، دو برتری بسیار مهم دارد. دكتر جرالد اسمیت، سرپرست گروه تحقیقاتی سفینه ضد ماده، می گوید: «اولین و مهم ترین مزیت، امن تر بودن سفر با سفینه پوزیترون (سفینه ای كه با سوخت پوزیترون حركت می كند) است.» در طرح فعلی سفر انسان به مریخ ، در سفینه فضایی مورد نظر از راكتور هسته ای استفاده می شود كه این كار طول سفر و خطرات موجود برای سرنشینان را كاهش می دهد. همچنین سفینه های عادی (با سوخت شیمیایی) هزینه و وزن بیشتری دارند. اما عیب سفینه ای با سوخت هسته ای، پیچیده بودن راكتورهای آن است كه باعث می شود احتمال بروز مشكل در طول سفر بسیار بیشتر گردد. اسمیت می گوید: «سفینه با سوخت پاد ماده همان مزایای راكتور هسته ای را داراست علاوه بر این كه طرز كار آن بسیار ساده است.» یكی دیگر از معایب سفینه های راكتوری آن است كه راكتورهای هسته ای، حتی پس از آن كه سوخت آنها تمام می شود، رادیواكتیو بوده و بسیار خطرناكند. به همین دلیل پس از آن كه سفینه به مریخ برسد، راكتور باید در مداری به دور مریخ رها گردد به طوری كه تا چند میلیون سال آینده (زمانی كه اثرات رادیواكتیوی آن تقریباً به طور كامل از بین برود) با زمین برخورد نكند. سفینه ای با سوخت ضد ماده این عیب مهم را ندارد چون راكتور پوزیترونی (دستگاهی كه در آن پوزیترون به انرژی تبدیل می شود)، پس از آن كه سوخت به اتمام برسد، دیگر تشعشعات مضری تابش نمی كند و در نتیجه نگرانی برای ورود آن به جو زمین وجود ندارد.
پرتاب سفینه پوزیترونی نیز بسیار بی خطر است. اگر سفینه حامل راكتور هسته ای منفجر شود، ذرات رادیواكتیو آن به جو زمین می رسد. اسمیت می گوید: «اما سفینه پوزیترونی ما پس از انفجار تنها مقادیری پرتو گاما را در فضا پخش خواهد كرد كه تا شعاعی در حدود یك كیلومتر می رسند. این منطقه به شعاع یك كیلومتر كه منطقه خطر (منطقه ای در اطراف سفینه كه در صورت انفجار آن در معرض خطر شدید قرار می گیرد) نامیده می شود ، در سفینه های بزرگ با سوخت شیمیایی نیز در همین اندازه است (كره ای از آتش به دور این نوع سفینه ها تشكیل می شود).»
مزیت بزرگ دیگر، سرعت این نوع سفینه هاست. یكی از مهندسان پروژه سفینه پوزیترونی می گوید : «طراحی های پیشرفته ما نشان می دهد كه سفینه پوزیترونی می تواند به جای ۱۸۰ روز (مدت زمانی كه سفینه های فعلی تا مریخ طی می كنند)، در نصف این مدت یا حتی كمتر از آن و در ۴۵ روز به مریخ برسند.» موتورهای پیشرفته، سرعت خود را با گرم شدن موتور افزایش می دهند. این كار باعث می شود تا كارآیی یا تكانه مخصوص (Specific Impulse) آنها افزایش یابد. هر چه تكانه مخصوص بیشتر باشد، سفینه می تواند قبل از آن كه سوخت خود را به اتمام برساند، با سرعت بیشتری حركت كند. بهترین سفینه های با سوخت شیمیایی، تكانه مخصوصی در حدود ۴۵۰ ثانیه دارند.به این معنا كه یك پوند (تقریباً نیم كیلوگرم) از سوخت آنها، نیرویی به مدت ۴۵۰ ثانیه به سفینه وارد می كند. تكانه مخصوص هر راكتور هسته ای یا پوزیترونی در حدود ۹۰۰ ثانیه است.
مهمترین مسئله فنی برای ساخت سفینه پوزیترونی، هزینه تولید پوزیترون هاست. این ذرات به علت واكنش دادن با مواد، در اطراف ما بسیار كمیابند. بر روی زمین، این ذرات باید در شتاب دهنده ها (دستگاه های عظیمی كه الكترون ها را به یكدیگر می كوبند) ایجاد شوند. این دستگاه ها غالبا برای كشف نوع رفتار ماده و ضد ماده در مراحل اولیه جهان به كار می روند اما می توان از آنها به عنوان تولیدكننده ضد ماده نیز استفاده كرد. دكتر اسمیت می گوید: «تخمین ما از هزینه تولید ۱۰ میلی گرم پوزیترون كه برای رساندن سفینه از زمین به مریخ كفایت كند، چیزی در حدود ۲۵۰ میلیون دلار است.» این مقدار ممكن است در ابتدا زیاد به نظر برسد اما باید آن را با هزینه ساخت و پرتاب سفینه ای با سوخت شیمیایی (به ازای هر پوند وزن۱۰،هزار دلار هزینه) و هزینه تولید سوخت هسته ای و ساخت راكتوری بی خطر برای سفینه های هسته ای مقایسه كرد.
اسمیت می گوید: «تجربه ما در مورد سفینه های هسته ای نشان می دهد كه با تحقیقات بیشتر بر روی طرح جدید، هزینه ساخت سفینه های پوزیترونی به تدریج كاهش خواهد یافت.» مسئله دیگر نگه داشتن مقادیر زیادی پوزیترون در فضایی كوچك است. از آنجا كه این ذرات در برخورد با مواد عادی تبدیل به انرژی می شوند، نمی توان مثلاً آنها را در یك بطری نگه داشت. در نتیجه باید از میدان های الكتریكی و مغناطیسی برای محدود كردن و نگه داشتن پوزیترون ها استفاده كرد. دانشمندان امیدوارند كه با تحقیقات بیشتر و در برنامه های آینده، این مشكل نیز به راحتی حل شود و ساخت این سفینه امكان پذیر گردد.

گروهی از دانشمندان لابراتوار تحقیقاتی نیروی دریایی ایالات متحده فناوری جدید لیزری را ابداع کرده اند که می تواند امواج نوری را به صوت تبدیل کند.

به گزارش خبرگزاری مهر، این فناوری جدید لیزری می تواند در تجهیزات تجاری و دریایی مانند ارتباطات زیردریایی، ردیابی و موقعیت یابی زیر دریایی و تصویربرداری آکوستیک مورد استفاده قرار گیرد.

محققان با متراکم سازی پرتوهای لیزری موفق به ابداع این تکنیک شدند. رنگهای مختلف پرتو لیزر با سرعتهای مختلفی در نور حرکت می کند که این رنگها می توانند سازماندهی مجدد شده و به این شکل پرتوهای لیزری در هنگام ورود به آب متراکم شده و نور را متمرکز می کند.

برای تبدیل نور به صوت پرتو لیزری به منظور یونیزه کردن میزان کمی آب متراکم می شود. سپس آب یونیزه شده انرژی لیزر را جذب کرده و گرم می شود. نتیجه این فرایند گرم شدن و ایجاد مقادیری بخار آب است که می تواند 220 دسیبل پالس صوتی از خود به وجود آورد.

بر اساس گزارش زی نیوز، پرتو لیزی توانایی حرکت در میان هوا و آب را دارد اما قدرت تمرکز آن در آب بسیار بیشتر است. موج مناسبی از پرتو لیزر می تواند چند صد متر در میان هوا حرکت کرده و زمانی که وارد محیط آبی می شود به سرعت متراکم شود. این خصوصیت امکان ارسال پیام از هواپیماها به داخل و زیر سطح آب را امکان پذیر خواهد ساخت.

محققان دانشگاه بوستون با استفاده از متامواد موفق به ارائه شیوه ای جدید شدند که با کمک آن می توان یک پرتو نور را در هر زاویه ای خمیده و به مسیر دلخواه هدایت کرد.

به گزارش خبرگزاری مهر، فیزیکدانان دانشگاه بوستون نوعی متا ماده خلق کرده اند که قادر است امواج الکترومغناطیسی را در اطراف اجسام مختلف هدایت کند. با کمک این ماده جدید شعاعهای تابش داده شده نوری به گونه ای رفتار خواهند کرد که انگار در مسیری مستقیم در حرکت هستند.

در واقع با کمک گرفتن از شبیه سازی رایانه ای محققان دریافتند این ماده می تواند پرتوی از نور را در مسیر خطوط مرزی ایالات متحده با تمامی پیشچها و انشعاباتش هدایت کند. سپس دانشمندان با تولید سری تجهیزاتی دقیق تر که می تواند نقشه ای شبکه مانند با توانایی خمش و انعطاف پذیری به وجود آورد موفق به تابش دادن پرتوی از نور به دور اجسام و حتی فضایی خالی شدند.

این اکتشاف در مسیر تولید ماده نامرئی کننده بوده است که در سری داستانهای هری پاتر بارها نام آن تکرار شده است. با استفاده از چنین ابزاری دانشمندان تکنیک نقشه برداری فضایی ارائه کردند که می تواند با دقتی بسیار بالاتر و موثر تر مسیرهایی را که در گذشته تصویربرداری از آنها غیرممکن بوده است را ممکن سازد.

ماده ای که در تولید این ابزار جدید مورد استفاده قرار گرفته است مواد الکتریکی رایج از جمله سیلیکن بوده است.

بر اساس گزارش زی نیوز، متامواد که از ترکیبهای مصنوعی به دست می آیند که از خصوصیات قابل توجه نوری از جمله هدایت نور در ضریب شکست منفی برخوردار است. این مطالعات جدید در نشریه اپتیک اکسپرس منتشر شده